Bugün 23 Nisan, neşe doluyor insan.

Bu sözle büyüdük, bu sözün derinlerinde yatanları anlattılar bize Cumhuriyet öğretmenlerinin yetiştirdiği öğretmenlerimiz. Ne mutluyduk o zaman, her 23 Nisan’da yağmur yağardı, ayaz içimize işlerdi ama umurumuzda bile olmazdı. En güzel elbiselerimizle, o güne özel dikilmiş kostümlerimizle bulunduğumuz yerin en fiyakalı caddesinde okul okul akardık.

Herkes sokakta, herkes coşku içinde, herkesin suratı gülerdi. Sadece çocuklar değil, ahali sokaktaydı.

Uzatmadan, hamasete kaçmadan özetleyeyim; o gün bizimdi, çocukların.

YAŞASIN 23 NİSAN

Bugünkü şartları anlatarak moralinizi bozmayayım. İçimiz kan ağlıyor bin türlü melanete; birinci sırada okula gidip ölen çocuklar var. Bu nasıl bir acıdır, düşünmesi bile insanı çıldırtıyor.

Her kötülük kötüdür ama çocuklara karşı yapılan kötülük çok daha kötüdür. 

Ve çocuklarımızı gönderdiğimiz okullar tarikatları sivil toplum kuruluşu zanneden biri tarafından yönetiliyor.

Siz her fırsatta aşağılamaya çalıştığınız eski Türkiye’nin KDV’si bile olamadınız. 

Başaramadınız, elinize yüzünüze bulaştırdınız.

Yetmedi bayramlarımızı bile elimizden almaya çalıştınız ama içimizdeki Cumhuriyet coşkusunu, Atatürk sevgisini silemediniz, silemeyeceksiniz.

Ne güçlü kurmuşsun Atam bu ülkeyi.

Baltayla, dozerle, tekme tokat yıkmaya çalışıyorlar; başı dik, göğsünü germiş ulu bir çınar ağacı gibi dimdik ayakta. 

Gerçekten olmasaydın olmazdık. 

Yaşasın Cumhuriyet, yaşasın 23 Nisan.